Zor.. ||

 Bakın Ekşi Sözlük'te ne buldum :

 "Üniversite yıllarımda başıma gelmiş en yıpratıcı olaydı sevgilimin arkadaşına olan aşkım... hiçbir zaman unutulmayacak ve aynı zamanda hiçbir zaman anlatılamayacak bir büyük aşk, sevdanın en acı penceresi...

heryere birlikte gitmeler, her an aynı zamanları yaşamalar yaklaştırdı bizi... belki de sevgilimin zamanla gercekte istediğim aşk olmadığını farketmemin sebebiydi o.. o olmasını istediğim ama asla olamayacak kişiydi... yalnız gezmektense hep onun arkadaşlarıyla gezmek ister hale gelmiştim... o da hep bizimle olmak isteğiyle yanıbaşımdaydı hep... ne onun anlatabildiği ne de benim açıklayabildiğim bakışlarımız vardır onca kalabalıkta, kimseye hissettirmeden birbirine takılı kalan... her şey karışıyordu o anlarda birbirine, zamanlar, zaman kipleri karışıyordu... herşey donuyor ve sadece iki çift göz duvarların çok ötesini bulutların üzerini işaret ediyordu... biz gidemiyorduk. hiçbirşey gelmiyordu elimizden sevgi adına...

bu aşkın dokunulmazlığı büyüdükçe çok daha net görüyorduk ki, ben ne sevgilimle kalabilirdim ne de onunla olabilirdim... konuşmadan anlatmıştım, anlamıştı...

ayrıldım hiçbir neden gösteremeden, kaçarcasına, hiç arkama bakmadan hem de... diyemezdim ki... en yakın dostuna aşık oldum ben, o da... ama sen varsın biz hiçbirzaman birbirimizin olamayacagız diyemedim ki... daha da kötüsü onun dert ortagı bu ayrılıgın dinleyicisi oldu tüm aşkını bastırarak yüreğinin en derinlerine...

ayrıldıktan sonra sadece bir kere konuştuk onunla.. ve sadece bir kere anlattık sevgimizi... sadece bir kere tuttu ellerimiz birbirini ve bir kere eller birbirinin içinde unutulmuş yürüdük...

başından beri oradaydım sanki, o anda hâlâ oradayımdım, birazdan artık bulunmayacaktım orada... bulunmadım da, bulunamadık...

sonrasında...
bulamadım
bulamadı
bulunamadık...
kayıp aşkın yaşanmamış hasretiyle hiç açamadı gözlerini."

Kendi görüşlerimi katmıyorum... Çok imkansız gibi görünüyor bazen,ama hiçbir şey imkansız değildir..
Daha fazla yazmak istemiyorum.Zor..